Cloverfield
ท่ามกลางความสนุกของงานปาร์ตี้ยามค่ำคืน ณ อาพาร์ทเมนท์ใจกลางกรุงนิวยอร์ค
คอร์กเทล.. เบียร์.. เสียงคุยจ้อกแจ้ก.. เพื่อนฝูงคุ้นหน้า.. และกล้องวีดีโอ..
ระหว่างความครื้นเครงนี้ ได้เกิดเหตุระเบิด - ไฟดับขึ้น
แน่นอนครับ งานเลี้ยงเลิกลา และกลายเป็นความโกลาหล งุนงง ว่าเกิดอะไรขึ้นในทันที
หนังเล่าผ่านกล้องโฮมวีดีโอ ตลอดทั้งเรื่อง
ใครเคยจินตนาการบ้างครับว่าจะได้เห็นสัตว์ประหลาด หรือ ตึกถล่มผ่านกล้องโฮมวีดีโอบ้านๆ
ไอเดียนี่มันเจ๋งดี ดูแล้วพลานให้นึกถึง เดอะ แบร์ วิทช์ โปรเจค ขึ้นมาตะหงิดๆ
แต่เรื่องนี้ดูก็รู้ว่า สร้างขึ้นไม่ต้องเดาให้เหมือนเรื่องหลังว่าใช่เรื่องจริงรึเปล่า
แต่มีความเว่อร์แอบแฝงอยู่ในหนังอยู่เยอะ.. เช่น แบตเตอร์รี่ของกล้องวีดีโอมันไม่ยักกะหมด หรือม้วนเทปมันไม่เต็ม
และกล้องโดนกระแทก / ตก ไม่แม้แต่จะกระเทือน
และคนถือกล้องมันคงไม่ถือกล้องถ่ายเหตุการณ์ต่างๆ ได้ตลอดทั้งเรื่องอย่างนี้แน่
แต่ส่วนดีก็คือ เราชอบตรงไอเดียที่เอา สเปเชี่ยลเอฟเฟกต์มาเล่าผ่านกล้องวีดีโอ (แต่เป็นทั้งเรื่องก็เล่นเอาตาลายไปเหมือนกัน) ทีแรกคิดว่าจะมีแค่ช่วงแรก ตอนที่เป็นงานปาร์ตี้แล้วก็จะตัดไปภาพปกติแล้ว.. สรุปแม่งล่อทั้งเรื่องครับ
และถึงกล้องโฮมวีดีโอ / ต้องทำภาพสั่นๆ เพื่อให้สมจริง.. แต่ต้องยอมรับว่าดูรู้เรื่องกว่าหนัง เอเลี่ยน / เอเลี่ยน และ พรีเดเตอร์ หรือ หนังซอมบี้ ที่ชอบทำภาพมืดๆ กล้องสั่นๆ จนคนดูมองอะไรไม่ออก และก็ดูไม่รุ้เรื่องในที่สุด
แต่เรื่องนี้.. เป็นหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่ทำภาพสั่น แล้วดูรู้เรื่อง
เสนอมุมมองที่แปลกออกไปดี.. โดยปกติแล้ว ถ้าเกิดเหตุการณ์ตึกถล่ม สัตว์ประหลาดบุกเมือง
เราจะได้เห็นแต่มุมมองของพวก ทหาร / ผู้นำประเทศที่หาทางแก้ไขสถาณการณ์
แต่เรื่องนี้ ให้เห็นถึงมุมมองของคนธรรมดาเดินถนน ที่จู่ๆ ก็เห็นระเบิดลง เห็นตึกถล่ม ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้อย่างเดียวว่า ต้องหนี
ไม่รู้ว่าไอ้ที่เห็นมันมายังไง ไปยังไง แต่ทำตามสัญชาตญาณว่าต้องเอาตัวรอดให้ได้..
นี่ก็อีกมุมที่ทำให้ชอบ.. ตรงเอามุมที่ไม่เหมือนเรื่องอื่นมาเสนอ..
แต่หนังจบได้อย่างขัดใจ และ ตัดอารมณ์มาก
กำลังมันๆ พอกล้องพังแม่งก็ อุทานว่าหนังจบไปด้วย.. สรุปว่าคาใจมากครับ มาไงไปไงก็ไม่รู้เรื่องเลย - -’
แต่รวมๆ แล้วชอบ :)
